اين روزها

در خوابهایم بیدار می شوم و در بیداریم میمیرم .

یک پا به راه رویا و یک پا به بن بست بیداری .

خوابگرد و گریه نشین .

همین . . . !

می خواهم بنویسم . . . !

نه گلايه اي از اين سرنوشت  نه بهانه اي ازنمناكي كاغذ .

راضی به رضای خدا . . .

و چشم به راه طنین ترانه و باران

اين روزها

 آسمان هم بي قراري ميكند . باران مي آيد .

و من هم عاشق باران  . صداي باران را ميشنوي ؟

  کنار پنجره دلتنگ ، ايستاده ام .

و يادهای گريخته ، در نگاهم ، می چرخند !

پوستم پر از تاول تنهايی است.

چنان روی دست خود مانده ام

که ديگر باد هم مرا نخواهد برد !

پنجره را می بندم .

پنجره ای که رو به دلتنگی باز می شود.

پنجره نيست ! ديوار است !

آيا کسی هست که مرا به ياد بياورد ؟

اين کيست که می گويد منم ؟

نامم چه بود ؟

دلم برای کودکی ام تنگ است !

و بوی سوختن دلم ، همه جا پيچيده است !

نه . . . !

هنوز ديو نا ا ميدي كاملا بر جانم مستولي نگشته .

با وجود تمام دلتنگيهام

آبی ترین آبی دنیا

هنوزهمین آ سمان خاکستری دل من است .  

پ . ن 1 :  بارانيم درست مثل آسمان . آسمون هم داره با من همدردي ميكنه .

پ . ن 2 : نمي خواستم ديگه اينجا بنويسم . خيلي وقته كه از اينجا رفتم جاي ديگه .

ولي باز برگشتم . باز رد پاي خاطرات منو برگردوند به همين جا .

 به همين جايي كه شروعش بود .

پ . ن 3 :  خيلي پرم . پرم از ناگفته ها .

             

چشم هایم خسته است ،

ذهنم پر تشویش

قلبم پر درد ،

گوش هایم دیگر طاقت هیچ هیاهویی ندارند .

لحظه های بی رحم پی درپی هم می گذرند .

من ،

گریه هایم را می خندم  و

خنده هایم را زار می زنم .

این گونه ،

صلیب اساطیریم  

                          -  در انتظار  -

                                              خواهد پوسید ! 

گیج و گنگ و مات ،

مانده ام

                                        در این راه .

آخرین عابری که از برابرم گذشت

بوی یک یاد می داد ؛

با نگاهی

مانده در پس غبار راهی دور .

امروز حجم تنهایی ام تا مرز خورشید خیس بود .

بگذار شب شود ،

آن روی نا پیدای ماه را با اشک خواهم شست .

این بغض گلوگیر با آب پایین نمی رود ،

لیوان را از اشک پر باید کرد .

نوشته شده در 8 تیر 88

در میان هر سیب  دانه ی محدودیست

در دل هر دانه  سیب ها  نامحدود

چیستان عجیبی است ! ! !

پس دانه باشیم نه  سیب  ...

باز با قلمی شکسته  و افکار مشوش آمدم .

انگار که نفرین شده ام ، به چه گناهی نمیدانم . . ! !

دلم گرفته . . .  از همه . . .  از خودم . . .  از زندگی . . !

برای گریستن بهانه میخواهم و اکنون که دستاویزی نیست تا

خود را از بغضی که گریبانگیرم شده برهانم می نویسم. . .  !

چه مظلومانه می سوزی ای دل من در این هجوم تیرگی

و چه غمگنانه گام برمی داری برای فردایی نامطمئن .

مگربازهم باد آمده وبرگهای خزان شده ات را برده است که اینگونه ماتم گرفته ای ؟

چه شده است ای دل من . . . !!!

مگر باز آسمان آبی تو را برده اند که اینگونه مات و بی هدف ,

گنگ و نامطمئن چشم دوخته ای به انتهای پوچی ... !

از کدامین درد سخن میگویی دل من ... ! ؟

از کدامین زخم می نالی , تو که تمام وجودت آشیانه دردناک ترین زخم هاست !

چه شده است ای دل من . . . !!!

چه مظلومانه چشم می­دوزی به راهی که پایان ندارد ,

وچه غمگنانه لبخند می­زنی بر چیزی که حتی خود آن را باور نداری ... !

چرا هرگز جاری نمی­شوی ای دل من !  چرا حرفهایت شکل نگرفته محو می­شوند ...!

مگر التهاب درون تو چگونه است که اینگونه می­گدازد و سخنهایت را ذوب می­کند ! ؟

تو که پرسشگر یک کلامی , چرا کسی نیست که پاسخت را بگوید ... !

چرا کسی نیست . . . ؟ !     غریبه­ام با تو , نه . . . ؟!!

مدتهاست که با هم حرف نزدیم و مدتهاست که پریشانیت را برایم نگفتی

 و مدتهاست که پریشانم می­دانی ... همیشه درد دلهایم را می­شنوی ... !!!

می­دانی امروز از کدامین درد سخن می­گویم . . . ! ! ! ؟ ؟ ؟

افسوس که ناگفته­ها باید ناگفته بماند . . . !

شاید این مطلب همان سطل آبی باشد که باید سیلی شود به اندازه یک

میلیارد باورکه هیچ خدایی جز خدای یگانه نیست . اگر اهل وبلاگ

 گردی باشید حتما متوجه شدید که وقتی به مناسبت خاصی نزدیک

می شویم یا اتفاق مهمی می افتد خیل کثیری از وبلاگ ها در مورد

آن موضوع یا اتفاق مطلب مینویسند این روزها محرم و هم چنین

اتفاقات دردناکی که در غزه افتاده است تیتر اول بسیاری از وبلاگ ها

شده , و من هرچه سعی میکنم بی خیال آن ها شوم , نتوانستم .

 در تمامی راهها سنگهایی افتاده است  . . .

پاره سنگهایی ، تکه های تیزی ، ریگی برای پرتاب کردن یا بر

آن فروغلتیدن ...

در تمامی راهها سنگهایی افتاده است ، که وامیداردمان

 تا آهسته گام برداریم . . .

 بایستیم، به افتادگان یاری دهیم ، تا چون ما بازایستادن را بیاموزند . . .

در تمامی راهها به هر گامی سنگهایی افتاده است . . .