و به نام آن خدای

که اگر لطف نمی کرد به ما سبد خاطره ها خالی بود

اومدم كه اگر اشك رخصت دهد باز بنويسم ...

 بلكه شايد عقده دل وا شود .

خيلي سخته كه بخواي بنويسي  ...

ولي نتوني و ندوني چي بنويسي .  

از بس كه نوشتم واژه ها هم اسير تكرار شدن .

ولي از نوشتن اين همه واژه تكراري هم چيزي در نيومد .

درست مثل زندگي كه اونم تكرار مكرراته .

و چه قدر سخته ادم دچار روزمرگي بشه .

همه چيز شده تكرار . . .

تكرار ... تكرار ... و باز تكرار ...

بغض راه گلومو بسته . . .

بغضي كه اگر شكسته بشه . . .  نه . . .

نبايد شكسته بشه . . .  نبايد . . .

چون اون وقت ديگه هيچ كس و هيچ چيز نميتونه جلوي سيلاب اشكهاشو بگيره .

خسته ام  . . .

اما نه از جانب جسمم . . .

بلکه روحی خسته دارم . . .

روحم خسته از رویارویی با سردی های طوفان سخت زمانه است . . .

 
روحم خسته از تحمل سنگینی خویش است . . .

و پرواز آرزویش گشته ...

و حال میگرید نه به خستگی خود . . .

بلکه به حاصل این کوله بار خستگی   . . .

خيلي سخته  وقتی لبخند می زنی و توی دل گریانی  . . .

وقتی تو خبر داری و هیچ کس نمی داند   . . .

وقتی به زبان دیگران حرف می زنی ولی کسی نمی فهمد .

وقتی فریاد می زنی و کسی صدایت را نمی شنود .

دستهايم  . . .  قلبم  . . .  ذهنم  . . .  همه يخ زده است  . . .

خداوندا   .  .  .   !   !   !

تو تنهایی و من تنهای تنهایم  . . .

 تو یکتا یی و بی همتا  . . .

ولیکن من نه یکتا یم نه بی همتا  . . .

فقط تنهای تنهایم ...

خدایا    .  .  .  !  !  !

ای کاش فرصتی می دادی تا روحم را پروازش دهم .

و ای کاش دست روحم را می گرفتی  .

تا از کنج این خرابه دل بلند گردد و دگر بار راهت را پیش گیرد  . . .

«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»

اشتباهي كه همه عمر پشيمانم از آن

اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم

پيش از اين مردم دنيا دلشان درد نداشت ..... ؟!

خودمانيم ... !!!

زمين اين همه نامرد نداشت!