از کسایی که دلتو می شکنن و صدای شکستنتو نمی شنون . .  !

از آدم هایی که درپس نگاه سردشان با لبخندی گرم فریبت می دهند . . !

از خورشیدی که گرم نمی کند و نوری که تاریکی می دهد . . !

 از کلماتی که چون شیرینی افسانه ها فریبت می دهند . . ! 

خستم . . . خسته از بی وفایی . . . خسته از این نامردمی . . !

    ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت . . . ! ! !

سرنوشت بازيها دارد با دل خسته من ، اسير نفس او شدم ،

و چه آسان تحقیرم میکند . سر درد امانم نمیدهد ، چشمانم به سیاهی میرود ،

 همه جا تاريك است . خنديدن را از ياد برده ام ، شادي با من غريبه است ،

و چه دور می بینمش ، دست نیافتنی می ماند . سکوت مطلق . . !

  اما دلم عجيب سنگين است . حال ميتوان گريست ، نه . . . ! ؟

 صداي سكوت است كه مي آيد  و من تنها نشسته ام با بغضي در سينه ام ،

 که توان شكستنش را ندارم . شايد هم نمي خواهم بشكنمش . 

مدتهاست كه بامن است .  دامني ميجستم كه پناهم باشد ،

و شانه ای که بتوان های های بر آن گریه سر داد ،

                   اما افسوس . . . !  ! !               

 اشكهايم انگار خريداري ندارند ،

و ظلمت شب است كه بر خانه ام حكم ميراند .

كورسوي اميدي مي بينم  يا كه شايد توهمي بيش نيست .

دنیا با من غریبه است و شب سهم من است از تمام روشناییها . . !

آتشی در سینه دارم آب میخواهد دل من

                            زین شبه بی انتها مهتاب می خواهد دل من

پ . ن : حال من در تنهايی خويش گم شده ام ،

همه چيز را از دست داده ام ، حتی خودم را . . .