برقها رفته ... اتاقها تاریک ... راهروها تاریک ...

همه چیز تاریک است ... گهگاه سایه ای می آید و می گذرد ...

دیگر از سایه ها نمی ترسم !

بچه تر که بودم چهره آدمها آنقدر به نظر آشنا می آمد

که وقتی نوری نبود و از آدمها تنها سایه ای برجا مانده بود

ترس برم می داشت که این سایه ها کیستند؟ اینجا چه می کنند ...

از جان روشنی چه می خواهند که در تاریکی پنهان شده اند.

یادش بخیر ... آن روزها همه چیز روشن بود ...

نازنین ! دیگر از تاریکی نمی ترسم و از سایه ها نیز ...

دیگر چیزی از آن دنیای کارتنی بچگی باقی نمانده که بخواهم دل نگرانش باشم .

آنقدر نقابها زیاد شده که لزومی ندارد نگران سایه ها باشی ...

شهر در امن و امان است ... آسوده بخوابید ...

و امن یعنی ... پیشترها همه چیز غارت شده .

چیزی نمانده که اضطراب از دست رفتنش را داشته باشی .

وقتی همه چیز از دست رفت.

وقتی دستهایت را دیدی و هیچ نداشتی ، درویش می شوی ...

نمی دانم شاید دارم هذیان می گویم ... این روزها کمی آشفته ام ...

کاش اینها همه هذیان بود ... کابوس بود ... خواب بود ...

کاش دنیا همان دنیای بچگی بود ...

دیریست شمار روزهای رفته را ندارم!

این روزها دلم هوای صدای نی لبک پسر چوپان را کرده.

آخر اردیبهشت تمام شد  و هنوز فاخته ای در کار نیست!

و بهار نیز رو به اتمام است .

دل نگرانم نازنین... نکند فاخته اینجا بوده و من دیر رسیده ام؟

فاخته همیشه اوایل بهار می آمد . نمی دانم چرا دیر کرده ...

امسال تقویمی ندارم تا عبور لحظه ها را به تماشا بنشینم ...

دوست دارم همه این لحظه ها به صدای باد گوش دهم .

خنده های قاه قاه باد را به نگاههای سوزان خورشید ترجیح می دهم.

خورشید این روزها گلبرگهای لطیف خاطرات بهار را می سوزاند

و خاکستر می کند اما باد ... دلخوشی کوچکی است برای رسیدن باران ...

شکوفه های بهاری هم دلخوش اند به همین دلخوشی های کوچک !

من هم دلخوش فاخته ای که هر بهار پشت پنجره برایم آواز می خواند

و امسال . . . دیر کرده . . .