|
برای گریستن بهانه میخواهم و اکنون که دستاویزی نیست تا
خود را از بغضی که گریبانگیرم شده برهانم می نویسم. . . !
چه مظلومانه می سوزی ای دل من در این هجوم تیرگی
و چه غمگنانه گام برمی داری برای فردایی نامطمئن .
مگربازهم باد آمده وبرگهای خزان شده ات را برده است که اینگونه ماتم گرفته ای ؟
چه شده است ای دل من . . . !!!
مگر باز آسمان آبی تو را برده اند که اینگونه مات و بی هدف ,
گنگ و نامطمئن چشم دوخته ای به انتهای پوچی ... !
از کدامین درد سخن میگویی دل من ... ! ؟
از کدامین زخم می نالی , تو که تمام وجودت آشیانه دردناک ترین زخم هاست !
چه شده است ای دل من . . . !!!
چه مظلومانه چشم میدوزی به راهی که پایان ندارد ,
وچه غمگنانه لبخند میزنی بر چیزی که حتی خود آن را باور نداری ... !
چرا هرگز جاری نمیشوی ای دل من ! چرا حرفهایت شکل نگرفته محو میشوند ...!
مگر التهاب درون تو چگونه است که اینگونه میگدازد و سخنهایت را ذوب میکند ! ؟
تو که پرسشگر یک کلامی , چرا کسی نیست که پاسخت را بگوید ... !
چرا کسی نیست . . . ؟ ! غریبهام با تو , نه . . . ؟!!
مدتهاست که با هم حرف نزدیم و مدتهاست که پریشانیت را برایم نگفتی
و مدتهاست که پریشانم میدانی ... همیشه درد دلهایم را میشنوی ... !!!
میدانی امروز از کدامین درد سخن میگویم . . . ! ! ! ؟ ؟ ؟
افسوس که ناگفتهها باید ناگفته بماند . . . !
|
