تنهاتر از هر تنها

رد پای خاطرات . . . !

magy — Mon, 23 Nov 2009 23:52:18 GMT

اين روزها

در خوابهایم بیدار می شوم و در بیداریم میمیرم .

یک پا به راه رویا و یک پا به بن بست بیداری .

خوابگرد و گریه نشین .

همین . . . !

می خواهم بنویسم . . . !

نه گلايه اي از اين سرنوشت نه بهانه اي ازنمناكي كاغذ .

راضی به رضای خدا . . .

و چشم به راه طنین ترانه و باران

اين روزها

آسمان هم بي قراري ميكند . باران مي آيد .

و من هم عاشق باران . صداي باران را ميشنوي ؟

کنار پنجره دلتنگ ، ايستاده ام .

و يادهای گريخته ، در نگاهم ، می چرخند !

پوستم پر از تاول تنهايی است.

چنان روی دست خود مانده ام

که ديگر باد هم مرا نخواهد برد !

پنجره را می بندم .

پنجره ای که رو به دلتنگی باز می شود.

پنجره نيست ! ديوار است !

آيا کسی هست که مرا به ياد بياورد ؟

اين کيست که می گويد منم ؟

نامم چه بود ؟

دلم برای کودکی ام تنگ است !

و بوی سوختن دلم ، همه جا پيچيده است !

نه . . . !

هنوز ديو نا ا ميدي كاملا بر جانم مستولي نگشته .

با وجود تمام دلتنگيهام

آبی ترین آبی دنیا

هنوزهمین آ سمان خاکستری دل من است .

پ . ن 1 : بارانيم درست مثل آسمان . آسمون هم داره با من همدردي ميكنه .

پ . ن 2 : نمي خواستم ديگه اينجا بنويسم . خيلي وقته كه از اينجا رفتم جاي ديگه .

ولي باز برگشتم . باز رد پاي خاطرات منو برگردوند به همين جا .

به همين جايي كه شروعش بود .

پ . ن 3 : خيلي پرم . پرم از ناگفته ها .

تراوشات یه ذهن مخدوش . . . !

magy — Tue, 30 Jun 2009 08:20:18 GMT

چشم هایم خسته است ،

ذهنم پر تشویش

قلبم پر درد ،

گوش هایم دیگر طاقت هیچ هیاهویی ندارند .

لحظه های بی رحم پی درپی هم می گذرند .

من ،

گریه هایم را می خندم و

خنده هایم را زار می زنم .

این گونه ،

صلیب اساطیریم

- در انتظار -

خواهد پوسید !

گیج و گنگ و مات ،

مانده ام

در این راه .

آخرین عابری که از برابرم گذشت

بوی یک یاد می داد ؛

با نگاهی

مانده در پس غبار راهی دور .

امروز حجم تنهایی ام تا مرز خورشید خیس بود .

بگذار شب شود ،

آن روی نا پیدای ماه را با اشک خواهم شست .

این بغض گلوگیر با آب پایین نمی رود ،

لیوان را از اشک پر باید کرد .

نوشته شده در 8 تیر 88

چیستان . . . !

magy — Sat, 16 May 2009 21:50:18 GMT

در میان هر سیب دانه ی محدودیست

در دل هر دانه سیب ها نامحدود

چیستان عجیبی است ! ! !

پس دانه باشیم نه سیب ...

ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت ....!!!!!!!

magy — Mon, 23 Feb 2009 04:42:18 GMT

باز با قلمی شکسته و افکار مشوش آمدم .

انگار که نفرین شده ام ، به چه گناهی نمیدانم . . ! !

دلم گرفته . . . از همه . . . از خودم . . . از زندگی . . !

از کسایی که دلتو می شکنن و صدای شکستنتو نمی شنون . . !

از آدم هایی که درپس نگاه سردشان با لبخندی گرم فریبت می دهند . . !

از خورشیدی که گرم نمی کند و نوری که تاریکی می دهد . . !

از کلماتی که چون شیرینی افسانه ها فریبت می دهند . . !

خستم . . . خسته از بی وفایی . . . خسته از این نامردمی . . !

ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت . . . ! ! !

سرنوشت بازيها دارد با دل خسته من ، اسير نفس او شدم ،

و چه آسان تحقیرم میکند . سر درد امانم نمیدهد ، چشمانم به سیاهی میرود ،

همه جا تاريك است . خنديدن را از ياد برده ام ، شادي با من غريبه است ،

و چه دور می بینمش ، دست نیافتنی می ماند . سکوت مطلق . . !

اما دلم عجيب سنگين است . حال ميتوان گريست ، نه . . . ! ؟

صداي سكوت است كه مي آيد و من تنها نشسته ام با بغضي در سينه ام ،

که توان شكستنش را ندارم . شايد هم نمي خواهم بشكنمش .

مدتهاست كه بامن است . دامني ميجستم كه پناهم باشد ،

و شانه ای که بتوان های های بر آن گریه سر داد ،

اما افسوس . . . ! ! !

اشكهايم انگار خريداري ندارند ،

و ظلمت شب است كه بر خانه ام حكم ميراند .

كورسوي اميدي مي بينم يا كه شايد توهمي بيش نيست .

دنیا با من غریبه است و شب سهم من است از تمام روشناییها . . !

آتشی در سینه دارم آب میخواهد دل من

زین شبه بی انتها مهتاب می خواهد دل من

پ . ن : حال من در تنهايی خويش گم شده ام ،

همه چيز را از دست داده ام ، حتی خودم را . . .

مرا ببین . . . !!!

magy — Sun, 15 Feb 2009 00:34:18 GMT

برای گریستن بهانه میخواهم و اکنون که دستاویزی نیست تا

خود را از بغضی که گریبانگیرم شده برهانم می نویسم. . . !

چه مظلومانه می سوزی ای دل من در این هجوم تیرگی

و چه غمگنانه گام برمی داری برای فردایی نامطمئن .

مگربازهم باد آمده وبرگهای خزان شده ات را برده است که اینگونه ماتم گرفته ای ؟

چه شده است ای دل من . . . !!!

مگر باز آسمان آبی تو را برده اند که اینگونه مات و بی هدف ,

گنگ و نامطمئن چشم دوخته ای به انتهای پوچی ... !

از کدامین درد سخن میگویی دل من ... ! ؟

از کدامین زخم می نالی , تو که تمام وجودت آشیانه دردناک ترین زخم هاست !

چه شده است ای دل من . . . !!!

چه مظلومانه چشم میدوزی به راهی که پایان ندارد ,

وچه غمگنانه لبخند میزنی بر چیزی که حتی خود آن را باور نداری ... !

چرا هرگز جاری نمیشوی ای دل من ! چرا حرفهایت شکل نگرفته محو میشوند ...!

مگر التهاب درون تو چگونه است که اینگونه میگدازد و سخنهایت را ذوب میکند ! ؟

تو که پرسشگر یک کلامی , چرا کسی نیست که پاسخت را بگوید ... !

چرا کسی نیست . . . ؟ ! غریبهام با تو , نه . . . ؟!!

مدتهاست که با هم حرف نزدیم و مدتهاست که پریشانیت را برایم نگفتی

و مدتهاست که پریشانم میدانی ... همیشه درد دلهایم را میشنوی ... !!!

میدانی امروز از کدامین درد سخن میگویم . . . ! ! ! ؟ ؟ ؟

افسوس که ناگفتهها باید ناگفته بماند . . . !

بدون عنوان . . . !

magy — Sun, 04 Jan 2009 08:28:18 GMT

شاید این مطلب همان سطل آبی باشد که باید سیلی شود به اندازه یک

میلیارد باورکه هیچ خدایی جز خدای یگانه نیست . اگر اهل وبلاگ

گردی باشید حتما متوجه شدید که وقتی به مناسبت خاصی نزدیک

می شویم یا اتفاق مهمی می افتد خیل کثیری از وبلاگ ها در مورد

آن موضوع یا اتفاق مطلب مینویسند این روزها محرم و هم چنین

اتفاقات دردناکی که در غزه افتاده است تیتر اول بسیاری از وبلاگ ها

شده , و من هرچه سعی میکنم بی خیال آن ها شوم , نتوانستم .

در تمامی راهها سنگهایی افتاده است . . .

پاره سنگهایی ، تکه های تیزی ، ریگی برای پرتاب کردن یا بر

آن فروغلتیدن ...

در تمامی راهها سنگهایی افتاده است ، که وامیداردمان

تا آهسته گام برداریم . . .

بایستیم، به افتادگان یاری دهیم ، تا چون ما بازایستادن را بیاموزند . . .

در تمامی راهها به هر گامی سنگهایی افتاده است . . .

من اينجا هستم . در عمق تنهايي ا‌م . ژرف ‌ترين جايي كه در دنيا بشود

سراغ گرفت . اينجا نور نيست ، تاريكي و خلوت و سكوتي ‌‌‌است كه

حرف ندارد . اينجا را دوست دارم ،اينجا هوا نيست ،نور نيست ،آب

نيست ، به‌همين دليل هم هيچ موجود زنده‌اي پايش به اينجا نمي‌رسد.

من هم اينجا مرده‌ام،از هر زنده‌اي زنده‌ترم اما... اينجا چيزهايي متولد

مي‌شوند و رشد مي‌كنند و تكثير مي شوند كه همه از من نور و آب و

هوا مي‌گيرند و نفسشان را از بازدميدن من . اينجا را دوست دارم .

ژرفناي تنهايي من جايي است كه تنها دست بلند خیال بر سر من است .

تنهایی . . . !!!

magy — Mon, 15 Dec 2008 00:47:18 GMT

من دوباره برگشتم ... آنقدر در وبلاگم ننوشتم که دیگر دستم روی این کیبورد لعنتی
نمی گردد تا از خودم و واژه ها بنویسم ... آنقدر دفتر خاطراتم را نیمه کاره رها کرده ام و آنقدر از تاریخ آخرین صفحه نوشته شده می گذرد که دیگر 90% را از یادم برده ...
( پیش خودمان بماند ... همان بهتر که یادم رفته است روزگار این روزها چه بر سر من آورده است ) . همان قدر که این روزها دلم برای نوشتن تنگ شده است ... از گفتن بیزار شده ام ... چون گوشها نامحرمتر از آنند که بشود اعتماد کرد ... آسمان اینجا این روزها یکسره ابریست ... گاهی باران نیز می آید ... آن وقت است که من به زیر باران می روم ... هیچ چیزی برای من بهتر از این نیست ... به سرما خوردگی هم می ارزد ... یادتان باشد :

داشـتـن چـتـــــــــــــر توهـیـــــن بزرگیـســـــــت بــه آســــــــــــمـان !

من به آمار زمین مشکوکم ...

اگر این شهر پر از آدمهاست ...

پس چرا این همه دلها تنهاست ؟ ! ؟ !

دلم سکوت میخواهد ... سکوت و فقط سکوت ... چون وسعت دلم به اندازه تمام حرفهایی است که برای نگفتن دارم .

مترسک ناز می کند ...کلاغ ها فریاد می زنند ...

و من سکوت میکنم ... این مزرعه ی زندگی من است ...

خـشـــــک و بـی نشــــــــــان ...

دلم که می‌گیرد می‌بینم حق با آسمان است که می‌گرید، ناله می‌کند، می‌غرد و می‌سوزد . خوشا به حالش . چقدر دوست داشتنی و زیبا احساس خود را می‌گوید .گاهی صاف و زلال چون آینه و آن گوشه‌اش یک خورشید مهربان یا یک ماه قشنگ که گرما و نورشان هم صداقت دارد و زمانی هم سیاه و ابری و دم کرده و عصبانی و بغضی که گویی هرگز باز نخواهد شد و از پس این همه سیاهی نه ماه دیده می شود و نه خورشید و ناگهان هق هق گریه آسمان و ریزش باران . چقدر این صدا برایم آشناست. صدای هق‌هق گریه آسمان را می‌گویم، صدای بارش باران را. بارها آن را از اعماق وجودم شنیده‌ام. صدایی است که رنگ تنهایی دارد.گوش کن ! دوباره در دور دست‌ها آسمان نالید . شاید در جایی دیگر از این شب تاریک بی ستاره، آدم خسته ای تنهاتراز من به آسمان چشم دوخته و باران با او هم‌آوا شده و هم‌قدم اشک‌هایش شده است .حق با آسمان است . باید گریست . باید بارید . باید فریاد برآورد . باید بغض را شکست . باید چون صاعقه سوخت و بر زمین خورد . حق با آسمان است.

بــبــــار ای دلــــــــم تـو نــــیـــــز بــبــــار ...

در حضور واژه های بی نفس صدای تیک تیک ساعت را گوش کن شاید مرهم درد
ثانیه ها را پیدا کنی .

پ.ن 1 : امشب مي خواهم از ته دل اين جمله را فرياد بزنم :

اي کاش ميشــــــــد ســـــــرنوشــــــت را از ســر نوشــــت

پ.ن 2 : روز به روز آب میشوم . . . آخرش مطمئنا محو خواهم شد .

بعد از پ.ن : افسوس از رویاهای کودکانه . . . آنقدر در رویا بوده ام که دیگر واقعیت را نمی شناسم . . . آن وقت به من می گویند ایده آلیست . آن هم من ؟ !

29/9/87 ساعت 7:21 : باز هم روزگارم بر خلاف آرزوهایم گذشت

و باز هم مجبورم سکوتی کنم سنگین تر از فریاد

ای خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا . . .

کی می رسد زمان پرواز . . . ؟ ؟ ؟

magy — Mon, 13 Oct 2008 08:59:18 GMT

می ترسم از آنکه پیش از پروانه شدن ، کرم وار در پیله ام بمیرم .

گاهی فکر می کنم اگرخدا بودم سر و ته این دنیایی که ما آدم هاساختیم رامثل این

سفره هاي یک بار مصرف با هر چی که توشه جمع می کردم و بدون نگرانی از چیزایی

که توش موندن یک راست می انداختم سطل آشغال . گاهي اصلا حال وحوصله آدم ها

و قوانينشونو ندارم . هربار كه مي رم توي طبیعت می گم می شه من همینجا بمونم

و بر نگردم . . . ؟ ؟ ؟ ! ! ! همینجا زندگی کنم . . . ! ! ! ؟‌ ؟ ؟ در طبيعت آزادی به معنای

واقعی وجود داره . جوی آب هر طور که عشقش کشیده ولو شده روي زمین و داره

راهش رو می ره . درخته هر مدلی که خواسته ریشه داده و قد کشیده . سنگها هرطور

دوست دارن خودشون روانداختن روی زمین.کوه وتپه همین طوری راحت بی هیچ فکری

گرفتن نشستن سرجاشون . هیچ کس گیرنمیده به درخته که چقدر بی کلاسه . . . ! ! !

چرا ریشش این مدلی شده ..!! به رودخونه که عجب پیچ احمقانه ای خورده..!!

یا به سنگه که بهتر نبود یک خورده مرتب تر می شکستي . . . !!! هیچ کسی هم فکر

نمی کنه ازیکی دیگه بهتره . همه خوش وخرم کنارهم هستند و درآرامش مطلق با هم

زندگي ميكنند . يه زندگي مصالحت آميز.

اما آدمها . . . ! ! !

یکی مقنعه وچادر میزاره فکر می کنه خیلی بافهم وشعوره و به اونی که چادر سرش

نميكنه مثل املا و عقب مونده هايي که حاضر نیستن خودشون رو با دنیا وفق بدن نگاه

می کنه . اونی که چادرسرش ميزاره فکرمی کنه آدمی نیست که با هربادی بلرزه و

می دونه اصالت داشتن و دنبال هرموجی راه نیفتادن یعنی چه وبرای همین فکر می کنه

ازاون یکی بهتره . اونی که چادر سرش نمي كنه به اونايي كه چادري هستند باتمسخر

نگاه مي كنه و باخودش مي گه قرن 2۱ وامل بازي . . . ؟؟؟ اوني كه باسواده وتحصيلات

دانشگاهي داره میگه اون که تحصیلات دانشگاهی نداره هيچي حاليش نميشه وعرضه

تجزيه وتحليل مسائل زندگي رونداره.اونی که تحصیلات دانشگاهی نداره می گه اوناکه

همش سرشون توی کتابه اصلا نمیدونن زندگی چیه.یکی چون آرایش می کنه وبه خودش

میرسه ومی دونه بهترین مارک برای هر چیزی چیه و کلا توی باغ خرید واین حرفهاست

بهتره ... یکی چون توی این خط ها فکرنمی کنه و وقتش رو تلف این چیزها نمی کنه

بهتره . اوني كه هر روز مدل ريششوبا مدلهاي ماهواره عوض ميكنه فكر ميكنه اخر قيافه

است و نسبت به بقيه برتري داره و اوني كه هميشه يك مدل بوده وهست خودشو برتر

ميدونه چرا كه تحت تاثير فرهنگ غرب قرار نگرفته . كسي كه مانتوو روسري ميپوشه

خيلي راحت از طرف يك چادري به بي مسلماني و بي حجابي متهم ميشه . حتي

خودمونم نميدونيم چي مي خوايم و كجاي راه ايستاديم . وقتی که جامعه نمی خواد تو

رو اون طوری که هستی قبول کنه باید خودت رو تغییر بدی .

( همرنگ جماعت شدن )

یا باید به هر قیمتی شده سعی کنی خودت بمونی . . . ! ! !

در حالت اول غرورت رو می زاری کنار و در حالت دوم اعصابت رو تقدیم می کنی .

اگر بخوای خودت باشی هر جا بری مشکل داری . از بس كه همه خودشونو

همرنگ جماعت كردند . قلبم ميگه خودت باش . . . !

اما از طرفي هم ميبينم اين قدر چيزاي اشتباه توي مغز ما كردند كه دقيقا نمي دونم

كدوم كارهايي كه انجام ميدم خودم هستم و كدامها ناشي از شستشوي

مغزيست كه جامعه بهم هديه داده است .

چمونه ما آدمها . . . ؟ ؟ ! ! ؟ ؟

چرا همش دنبال یک چیزی هستیم که بهمون ثابت کنه از اون یکی بهتریم . . . ! ؟

تازه مسخره تر اینه که همون چیزی که برای یکی دلیل بهتر بودنه

برای اون یکی دلیل بدتر بودنه . بابا تو رو خدا ول کنید . . . !

بیاین ما هم مثل همه موجودات دیگه این دنیا زندگیمون رو بکنیم و عشق کنیم .

بزارین هر کس میاد پیش ما همون احساسی بهش دست بده که می ره توی طبیعت .

احساس کنه راحته . . . ، آزاده . . . ، می تونه خودش باشه . . . !

به خاطر ما مجبور نشه بر خلاف ميلش كلاس بزاره . . . !

بزارین یکم هماهنگ بشیم با طبیعت . . . ! ! !

‌

یه حس غریب . . . !

magy — Tue, 16 Sep 2008 08:07:18 GMT

دلم به وسعت آسمان گرفته است .

از تكرار اين اشكها ، از تكرار اين غمها

از تكرار حرفهاي بي پايان ، از تنهايي

صداي سكوت را مي شنوم كه مي خواهد مرا در يابد .

بي خبر از اينكه من از جنس فريادم

بر دهانم قفل سكوت بستند ، اما فريادها مي آيند .

كاش ميشد مجبور نبودم خفقان بگيرم .

خودم را گم كرده ام ، از همه چيز دور شدم

پاكي و معصوميت كودكي ام را گم كرده ام .

و هر چه در پي آن مي دوم پيدايش نميكنم

كاش مي شد با همه از در دوستي و صداقت وارد شد

و پرسيد خانه دوست كجاست ؟

همان خانه اي كه سهراب در پي اش بود .

خدايا ! اي سازنده شب و روز !

اي بي نياز از اما و اگر و هنوز !

اگر يك قدم از تو دور شوم

قلبم سردتر از قطب شمال خواهد شد .

پروردگارا . . . !

چراغهايي را كه در اعماق درونم مرده اند روشن كن .

خدايا ! تو از نفسهايم به من نزديك تري

پس يك لحظه هم مرا تنها مگذار

و ديدن سپيده دم را از من دريغ مدار !

پ . ن 1 : اگر خودم را ادامه بدهم نهايتا به قبر مي رسم

و مرده اي كه در ان آرام نفس مي كشد .

پ . ن 2 : امروز روز تولدمه ولي اصلا حس خوبي ندارم .

نه شادم و نه خوشحال

براي همين نه براي خودم تولد ميگيرم

و نه از كيك و شمع خبريه .

پ . ن 3 : گمشده اي هستم در كوير بي انتهاي زندگي . . .

و در آخر يه حس غريب . . .

دلتنگ اسمانم . . . ! ! !

magy — Sat, 30 Aug 2008 08:59:18 GMT

می دانید . . . ! ؟ ! ؟

یک وبلاگ نویس وقتی نمی نویسد

می تواند معنی اش این باشد که آن روزها

زندگی اش واقعی تر از آن بوده است

که بشود به پدیده انتزاعی و مجازی وبلاگ تبدیلش کرد

یا شاید دلتنگ تر از آن است

که بتواند دلتنگیش را در صفحه مجازی وبلاگ خلاصه کند

این روزها باز غم ميدواند عقربک ها را ، آرامش ساعت به هم خورده است

ايوب بودم سالها ، طاقت مي آوردم شتابم را

اما نمي دانم چرا حالا ، آن صبر و آن طاقت به هم خورده است

دنيا فقط يک شوخي تلخ است ،ای کاش می شد از هر چه هست رها شوی

و به اوج آسمان دل ببندی

چه قدر دلتنگ آسمانم . . . .